Hz. Yusuf, küçük yaşta babasına bir rüya anlattı: On bir yıldız, Güneş ve Ay kendisine secde ediyordu. Babası Hz. Yakub bu rüyayı hemen anlayıp oğluna uyarıda bulundu: 'Rüyanı kardeşlerine anlatma; sana bir tuzak kurarlar.' Zira Hz. Yakub, bu çocuğunun Allah tarafından seçildiğini seziyordu.

Yakub'un Yusuf'a duyduğu derin sevgi, kardeşlerin kalbinde kıskançlık tohumları ekti. 'Babamız bizi değil onu seviyor. Hâlbuki biz bir grup güçlü erkeğiz' diye aralarında konuştular. Kıskançlık zamanla bir plana dönüştü: Yusuf'u uzak bir kuyuya atıp babasına 'onu kurt yedi' diyeceklerdi.

Bir gün Yusuf'u kırda gezdirmek bahanesiyle babalarından izin aldılar. Küçük kardeşini kuyuya attılar, sonra ağlayarak döndüler. Hz. Yakub oğullarının getirdiği kana bulanmış gömleğe baktı ve 'Hayır, nefsiniz sizi bu işe itti' dedi; sabır ise 'en güzel sabır'dı.

Kuyudan geçen bir kervan Yusuf'u çıkarıp Mısır'da köle olarak sattı. Mısır'ın ileri gelenlerinden Aziz, onu satın aldı ve eşine 'Bu çocuğa iyi bak; belki bize faydası olur, ya da onu evlat ediniriz' dedi.

Yusuf, Aziz'in evinde büyüdü. Allah ona güzellik, akıl ve hikmet vermişti. Ama güzelliği başına bela açtı. Aziz'in karısı Yusuf'u baştan çıkarmaya çalıştı. Yusuf geri çekildi ve 'Allah'a sığınırım! O benim efendim, bana iyi davrandı. Zulmedenler asla kurtuluşa eremez' dedi.

İftiraya uğradı ve zindana atıldı. Zindan, Yusuf için bir son değil; yeni bir başlangıçtı. Yusuf rüya yorumlama yeteneğiyle diğer mahkumlara yardım etti. Nihayetinde Firavun'un rüyasını yorumlaması onun serbest kalmasını sağladı: Yedi semiz inek ve yedi zayıf inek — yedi bolluk yılı, ardından yedi kıtlık yılı gelecekti.

Firavun, Yusuf'u zindandan çıkartıp Mısır'ın hazinelerinin başına getirdi. Yusuf artık Mısır'ın en güçlü ikinci adamıydı. Kıtlık yıllarında çevre ülkelerden insanlar gıda almaya Mısır'a gelmeye başladı. Bir gün kardeşleri de kapıya geldi. Yusuf onları tanıdı ama onlar tanımadı.

Yusuf küçük kardeşi Bünyamin'i de getirmelerini istedi. Bünyamin gelince onu yanında alıkoydu. Kardeşleri zor durumda kaldı; babaları Hz. Yakub'un bu ıstırabına dayanamadılar. O güne kadar taşıdıkları suçluluk, utanç ve pişmanlık gün yüzüne çıktı.

En sonunda Yusuf kendini açıkladı: 'Ben Yusuf'um. Bu da kardeşim Bünyamin. Allah bize lütfetti. Kim Allah'tan korkar ve sabrederse, Allah iyilik edenlerin ecrini zayi etmez.'

Kardeşler utanç ve korkuyla 'Allah'a yemin ederiz, Allah seni bize üstün kıldı ve biz gerçekten hatalıydık' dediler. Yusuf'un cevabı tarihin en güzel af sözlerinden biri oldu: 'Bugün size kınama yoktur. Allah sizi bağışlasın. O merhametlilerin en merhametlisidir.'

Hz. Yakub'a gözlerini açtıracak haberi götürdüler; uzun yıllar ağlamaktan neredeyse körelmiş gözleri, Yusuf'un gömleği yüzüne sürülünce yeniden görmeye başladı. Bütün aile Mısır'a geldi. Yusuf, anne ve babasını tahta oturttu; hepsi secdeye kapandı. Çocukken gördüğü rüya gerçekleşmişti: On bir kardeş, anne ve babası — hepsi önünde eğiliyordu.

Yusuf secdeye kapanıp şükretti: 'Rabbim! Bana mülkten verdin, rüyaların yorumunu öğrettin. Ey göklerin ve yerin Yaratıcısı! Benim velim sensin. Müslüman olarak canımı al ve beni sâlihlerle birleştir.'

Hz. Yusuf'un kıssası, dünyada yaşanan her acının bir gün anlam kazanacağını, sabrın mutlaka meyve vereceğini ve affetmenin insan ruhunu ne kadar özgürleştirdiğini bize öğretir. Çocukluğunda kuyuya atılan, iftiraya uğrayan, zindana tıkılan bu genç; hayatının her döneminde Allah'a güvenini yitirmedi. Ve Allah ona vaadini tuttu.